Haat vs liefde

Ni Hao!

De tijd vliegt: er is alweer 1 maand voorbij en ik heb het geweldig naar m'n zin hier in China! Ik heb weer zoveel gezien en zoveel gedaan dat het hoog tijd is voor een nieuw verhaal.

Laat ik beginnen bij het begin. De stage (reden waarom ik eigenlijk in Beijing ben) valt in het niet bij de dingen die ik hier doe. Hoewel de weinige lessen die we geven erg leuk zijn, zijn ze niet echt nodig. Voor de leerlingen is het meer een uurtje waar ze uiteindelijk geen toets over hoeven te maken. Ik heb inmiddels ook niet meer de ambitie om hier allerlei dingen te organiseren en wat bij te dragen, daar is de school veel te georganiseerd voor. De school zie iknu meer als thuisbasis waarvandaan ik door China kan reizen. Want inmiddels is bij mij ook het besef doorgedrongen dat dit land veel te groot is om in 3 maanden te zien. Daarom ben ik heel veel tripjes aan het maken enplannen om zoveel mogelijk te zien en te doen in de tijd dat ik een geldig visum heb.

De dagen dat ik in Beijing ben vul ik met uitjes naar de stad, tripjes naar parken en tempels of fietstochtjes. Alhoewel alle tripjes en attracties heel leuk en mooi zijn, vind ik de kleine dingetjes ‘op straat' nog het leukst. Zo ging ik op een dag op mijn fiets naar de school van Anna en Sofie, zo'n 40 minuten verderop. Eenmaal daar brak mijn ketting. Binnen no time stond er een Chinese vrouw naast me die me gelijk naar de fietsenmaker sleepte. De ketting was zo gemaakt en voordat ik er erg in had, had de vrouw de rekening (1 yuan, ongeveer 10 eurocent) al voor me betaald. Zo lief! Of als ik in mijn zeer gebrekkige chinees wat eten probeer te bestellen op straat en er allerlei mensen bij worden gehaald om mij te begrijpen en te vertalen, vind ik dat stiekem zo leuk! Naast alle kilometers in Beijing heb ik in de afgelopen weken ook al heel wat kilometers daarbuiten afgelegd, waarvan hieronder een verslag:

Tianjin & Shanhaiguan

Met Pasen ben ik een weekend naar Tianjin en Shanhaiguan geweest. Tianjin ligt 114 kilometer van Beijing af, maar is met de snelste intercity trein ter wereld (327 km/h) in een half uurtje te bereiken. Tianjin is echt een stad waar ‘the east meets the west'. Ik voelde me er helemaal thuis, wellicht geholpen door het feit dat Tianjin een stedenband heeft met Groningen. Met ruim 5 miljoen inwoners is Tianjin de zesde stad van China. Desalniettemin zijn de bezienswaardigheden op 1 hand te tellen. Ik had twee leraressen van mijn school zoenthousiast gekregendat ze graag mee wilden naarTianjin. Erg handig,want mijn Chinees laat nogsteeds te wensen over (heb 1 les gehadmet als resultaat dat ik kan zeggen dat ik van aardbeien hou..). We hebben veel door de stad gelopen, een kerk bezocht waar 'toevallig' net een paasmis bezig was en veel lekker chinees eten uitgeprobeerd op een marktje. 's Avonds hebben we eerst in een lokale backpackerbar biertjes gedronken ende waterpijp uitgeprobeerd. Daarna zijn we gaan dansen in een club.Toen Sofie en ik drinken gingen halen bij de bar zijn ons op de weg naar de bar drie glazen wodka aangeboden door verschillende mensen. Zo gaat dat blijkbaar in China.

De volgende dag bracht een vijf-uur-durende treinreis ons naar Shanhaiguan. De treinreis was weer een ware belevenis. Negen blanke koppen wekte de nieuwsgierigheid bij vele Chinezen, die om de beurt even een kijkje kwamen nemen en zoals gewoonlijk erop los klikten met hun fotocamera's. Op een gegeven moment moest ik naar de wc. Ik liep langs een vrouw die gelijk opsprong en mij haar zitplaats aanbood. Nadat er eerst weer een paar foto's werden gemaakt probeerde ik mijn weg naar de toiletten te vervolgen. Echter, de vrouw bleef zich er maar mee bemoeien en sleepte me mee helemaal naar het begin van de lange wachtrij. Naar mijn ‘No, I'll wait' werd niet geluisterd en zo kwam het dat uiteindelijk alle Chinezen het erover eens waren dat ik wel voor mocht. Bizar volk soms. Eenmaal aangekomen in Shanhaiguan bleek het hostel uit de LP niet meer te bestaan en moesten we op zoek naar een andere slaapplek. Zelfs in hotels moet je onderhandelen over de prijs. Gelukkig spreekt Brenton inmiddels enigszins mandarijn (hij komt oorspronkelijk uit Hong Kong, vandaar...), onze reddende engel van het weekend. We worden echt continue afgezet waar we bij staan: in winkels, op markten, in taxi's of bij toeristische attracties, overal! In Shanhaiguan wilden we graag naar de plek waar de muur in zee terecht komt, dus namen we een taxi. We werden afgezet bij een museum waar ons werd verteld dat we door het museum moesten lopen om bij de zee uit te komen. Compleet tegen onze zin in zijn we toch het museum doorgelopen op een tempo waarop je normaal de vierdaagse loopt, om aan het eind uit te komen bij... de parkeerplaats waar dezelfde taxichauffeur ons weer vrolijk op stond te wachten met een dikke grijns op zijn gezicht. Dit soort grapjes zijn wekelijkse praktijken en halen me inmiddels echt het bloed onder mn nagels vandaan, maar helaas.. je doet er niks aan. Toen we eindelijk maar toch bij de muur uitkwamen, bleek het nog tegen te vallen ook. Later op de dag zijn we naar een ander stuk van de Chinese Muur gegaan waar ik mijn tweede klim heb gemaakt! Wederom prachtig en goed voor de conditie. Mijn reisvirus en de hoeveelheid aan plaatsen die ik nog wil bezoeken hier in China zorgden ervoor dat ik op maandagavond thuis was van Tianjin & Shanhaiguan, op woensdagochtend om 07.45 (!) één les heb gegeven, en woensdagmiddag alweer in de nachttrein zat naar Xi'an.

Xi'an

Xi'an was in één woord geweldig! Of het kwam door de zon die volop scheen en ik daardoor ik mijn t-shirt rond kon lopen, door het fantastische hostel waar we voor 2 euro per nacht heerlijke bedden, welkomskoffie én welkomsbier hadden of door het feit dat de sfeer in de stad nog het meest doet denken aan Zuid-Europa weet ik niet, maar het was in elk geval een superleuk weekend! De number one must-see in Xi'an is natuurlijk het Terracotta leger. Hier werd mijn haat-liefde verhouding met toerisme flink op de proef gesteld. Het (verhaal achter het) leger is an sich best interessant en indrukwekkend. Het trekt alleen zóveel toeristen dat we echt in filevorming door een grote hal liepen waarbij iedereen als doel had de best foto te schieten. Hierdoor was het Terracotta leger, ook wel bekend als trekpleister van China, voor ons een grote teleurstelling. Ook de volgende dag, waarbij we een klim maakten op de Hua Shan Mountain, was het raak. De berg was prachtig, het uitzicht schitterend en de klim lekker vermoeiend (liefde!), maar zó toeristisch, busladingen vol chinezen waardoor we in polonaise omhoog liepen (haat..). De chinezen hebben gewoon erg goed door hoe ze ergens geld aan kunnen verdienen, en doen dat dan ook met vol overtuiging. Desalniettemin had ik het niet willen missen. De rest van de tijd hebben we gevuld met het bezoeken van de pagoda's, de Muslim Quarter, een wandeling over de stadsmuren, een pubquiz en het drinken van heerlijke biertjes in de bar! Het was top!

Laat ik nog wat vertellen over het eten hier in China. Over het algemeen ben ik helemaal verkocht: eten is echt heerlijk! Op de school krijgen we een twee keer per dag (eigenlijk drie keer, maar het ontbijt skip ik: rijst met vlees en zoetzure saus om 7 uur gaat me te ver..) een plaat met allerlei verschillende dingen erop. Vaak houdt dit in dat er zowel rijst als noodles als aardappels op te vinden zijn, net als kip en varkensvlees en veel verschillende soorten groente. En dat alles op 1 bord. In het begin even wennen maar het smaakt heel goed! Verder probeer ik vaak van alles uit bij verschillende kraampjes op straat. Gefrituurde garnalen op een stokje worden volledig opgegeten, dus met pootjes, kop en alles eraan, kan prima. De in plastic verpakte varkensneuzen heb ik maar even laten schieten, er zijn grenzen. Hilarisch genoeg heb ik in al die tijd nog geen nasi, bami, sate of kroepoek gegeten. Chinees eten heeft idd een beetje een andere invulling gekregen. Mijn aanpassingsvermogen stelt me zo af en toe ook wel eens op de proef. Zo zijn de toiletten soms niet meer dan wat gaten in de grond, zonder schotten of deuren ertussen. Vrouwen zitten gewoon naast elkaar en niemand kijkt er raar van op.

Ik vermaak me hier in elk geval nog wel even! De volgende trip staat alweer op het programma: Shanghai, here we come!

Liefs uit Beijing

Datong en mijn eerste lessen

Hoi allemaal!

Allereerst: Bedankt voor alle lieve berichtjes die iedereen steeds achter laat op mijn weblog en de mailtjes. Ontzettend leuk om te lezen!

Mijn tweede week op de school in inmiddels ingegaan en ik heb na vandaag maar liefst tien lesuren op mijn naam staan! Vorige week was alles erg vaag: geen enkele leraar sprak tegen ons, we kregen geen rooster o.i.d., hadden geen idee wat er van ons verwacht werd. Toen ik uiteindelijk op dinsdag zelf maar eens vroeg wanneer mijn lessen zouden beginnen, kreeg ik als antwoord: .... maybe.... next week (zoals Chinezen hier op ALLES maybe antwoorden). Dat hebben we maar opgevat als een extra weekje vakantie dus.. Hop, lekker weer de stad in. Alhoewel ik nog lang niet alles heb gezien in Beijing, vind ik het heerlijk om gewoon door de straten te struinen als een 'echte Beijinger' en niet altijd maar de toerist uit te hangen: ik voel me al helemaal thuis!

Afgelopen weekend ben ik samen met een aantal andere AIESEC´ers uit Beijing naar Datong geweest. Datong ligt ten westen van Beijing in Shanxi Province, en behoort (denk ik) tot een van de meest vervuilde steden op aarde. Daarmee paste dit tripje helemaal in mijn Sustainable Development avontuur. Wat een lelijke stinkstad. Het was een verademing om even andere mensen te ontmoeten en dat maakte het weekend vooral heel erg leuk. Een vijf' uur durende busrit bracht ons naar Datong. Eenmaal daar werden we werkelijk belaagd door taxichauffeurs die onderling een prijs afspreken en ons voor geen cent minder wilden meenemen:ware slachtoffers van de vrije markt.Het hostel uit de Lonely Planet bestond helaas niet meer (of bestond in elk geval niet voor ons, buitenlanders) maar al snel vonden we een ander hotelletje. Het werd me vrij snel duidelijk dat deze stad echt beduidend anders is dan Beijing, geen toerist te vinden! Mensen op straat staarden ons letterlijk aan en maakten stiekem foto´s van ons. ´s Avonds heb ik mijn eerste echte karaoke avond hier in China meegemaakt. Zo pauper als de stad is, zo superluxe was de club waar we heen gingen! Iedereen huurt een eigen kamertje met vers fruit en flessen whisky en zingt uit volle borst mee met de muziek, het was hilarisch! Het leuke en verbazingwekkende van het weekend was dat ik erachter kwam dat de andere trainees(die hier al een aantal maanden zitten)het chinees al aardig onder de knie hebben! Kwam goed uit voor dit weekend, aangezien niemand in Datong ook maar een woord engels sprak. Zondag hebben we met zn tienen een busje met chauffeur gehuurd die ons naar Hanging Monastry en de Yungang Caves heeft gereden. Prachtige plaatjes, waarvoor ik graag naar de foto´s verwijs! De busreis terug was er eentje die ik niet snel meer zal vergeten. We hebben ongeveer 45 vrachtwagens rechts ingehaald, 10 kuilen vermeden en elke keer als de buschauffeur op de rem trapte werd ik gelanceerd met stoel en al omdat deze los zat. Wat was in blij toen ik weer ´thuis´ was in het ´schone, veilige en Engels sprekende Beijing´ (nooit gedacht dat ik dit ooit zou zeggen..)

Bij aankomst op de school zondagavond kregen we om 11 uur toch eindelijk ons rooster. Ik geef mijn lessen samen met Brenton, een Canadese jongen. Op maandag hebben we 5 lessen en op woensdagochtend eentje. Vandaag moesten we ineens vier uur invallen voor de leraar Engels, dus hop: zonder enige voorbereiding voor de klas. Maar dat ging hartstikke goed, Brenton en ik blijken een superteam te zijn, dus dat scheelt. Onze lessen gaan dus vooral over duurzame ontwikkeling. De eerste les hebben we ze vertelt over de ondergang van Paaseiland (Lang leve Bedreigde Aarde!) en een milieu-quiz met ze gespeeld. Op de vraag wat wereldwijd de belangrijkste oorzaak is voor ontbossing, kozen de meeste leerlingen voor antwoord d) Producing Chopsticks. Hihi. Het is echt een uitdaging om iedereen bij de les te houden, want zodra we ook maar iets te lang aan het woord zijn is het chaos. De kinderen kunnen zich niet lang concentreren. Daarom doen we vooral continue spellen, quizzen etc, lekker interactief.

Alhoewel ik superveel leuke dingen meemaak hier in Beijing, is het niet altijd even leuk. Op de school is echt helemaal niks te doen. Zeker omdat we zo weinig lessen hebben voegen we niet veel toe en voel ik me compleet nutteloos. Daarom zat ik er vorige week echt even doorheen. Daarom heb ik allerlei hobbies gezocht om mezelf te vermaken: ik zit op yoga, heb een fiets gekocht, ga chinees leren, lees veel engelse boeken etc etc. Bovendien staan er tal van weekendjes weg op de planning dus heb ik iets om naar uit te kijken. Maandag ben ik bijvoorbeeld alweer vrij, wat maakt dat ik nu dus weer een week vrij heb, en ook in mei heb ik 1,5 week vakantie.. Shanghai? Hangzhou? Genoeg plannen! Gaandeweg leer ik steeds meer leraren op de school kennen die bereid zijn ons overal mee naar toe te nemen en ook metde andere AIESEC´ers in Beijing staan weer meetings op de planning. Grappig hoe snel je een netwerkje opbouwd in een compleet nieuw stad!

Oh ja, voor ik het vergeet: ik heb (weer) een nieuw mobiel telefoonnummer omdat die ander niet meer werkte: 0086 13521465994

Ni Hao!

Hello China Project

Ook dit keer heb ik weer veel te vertellen: een vrij grappig verhaal vind ik zelf. Laat ik beginnen bij het einde..Ik ben vanmiddag gearriveerdop de school waar ik de komende twee maanden les ga geven over Sustainable Development. De school, Camford Royal School, ligt afgelegen in het westen van de stad. We werden opgehaald met een busje bij het hotel en vervolgens naar de school gebracht. Er is een primary high, junior high and senior high school op het terrein en een international part. Terwijl ik in de veronderstelling was lieve arme Chinese kindertjes mijn o-zo-aanwezige kennis over duurzame ontwikkeling te vertellen, is vandaag het tegendeel bewezen. Ik ben terecht gekomen op een gigantisch prestigieuze privéschool. Overal hangen advertenties van Oxford, Cambridge, Harvard, Yale e.a. De meeste studenten spreken heel goed engels en weten al veel over duurzaamheid. Ik zit hier samen met Ana en Hana (grappig he?) uit respectievelijk Brazilie en Indonesie op een kamer. Brenton, een jongen uit Canada, zit op een kamer een een van de studenten die overigens net is toegelaten tot Princeton University. Met onze luttele kennis die we net op hebben gedaan tijdens een driedaagse training door AIESEC over Sustainable Development, voelden we ons vandaag met de minuut kleiner worden. Vooral toen we eventjes door de directeur apart werden genomen (PhD Physics Cambridge btw..) om ons te vertellen dat hij verwachtte dat wij, ambitieuze studenten uit het buitenland, ongelofelijk interessante lesprogramma's voorzijn studenten zouden neerzetten. Slik.. Gelukkig hebben we nog een dag (of meer, dat weet niemand..) om ons voor te bereiden en powerpoints te maken. Mijn twee-maanden-iets-doen-in-China wordt dus wrs iets uitdagender dan ik had gedacht, maar ach.. schaffen wir locker, oder?

De laatste dagen van mijn 'toeristenweekje Beijing' waren superleuk! Zo ben ik op woensdag naar het 798 Art District geweest. Dat is, jawel, industrieel erfgoed! Een oud industrieterrein (voor een deel nog in gebruik) wat helemaal is opgepimt tot artterrein. Tal van (kleine) gallerietjes en kunstwerken sierden de omgeving, geweldig! Ik heb het Art District uitgeroepen tot mn favoriete spot in Beijing tot nu toe. Nadeel is dat het redelijk ver uit het centrum ligt en je er met de bus heen moet. Een bus nemen in Beijing is echt iets voor gevorderden. Zelfs lokale AIESECers hier mijden de bus omdat ze vaak verdwaald raken. Maar goed, wie niet waagt, wie niet wint, dus zijn Soof en ik de bus ingestapt en wonder boven wonder in 1 keer goed terechtgekomen. De terugweg was iets minder comfortabel maar daarvoor verwijs ik graag naar de foto!

Op donderdag was de welcomesparty van AIESEC, waarbij we dumplings zouden gaan maken. Het kantoor van AIESEC UIBE was echt compleet het tegenovergestelde van die hier in Nederland, maar het 'feestje' was leuk! Terwijl er in de ene kamer dumplings gemaakt werden, was er in de andere kamer een kaartspel gaande. Ik vroeg aan een paar Chineze jongens of ik mee mocht doen, en dat mocht, maar het was wel een moeilijk kaartspel volgens hen.. Ik heb ze vijf keer op rij ingemaakt! We zijn in totaal met 7 trainees op dit moment. Het zouden er 12 zijn, maar door visumproblemen konden er een paar (nog) niet komen.

Vrijdag, zaterdag en zondag stonden in het teken van de training. Op zijn beurt erg leuk en interessant, maar soms ook heel saai en overbodig. Zo hebben we zaterdag van 9 uur 's ochtends tot 8 uur 's avonds (ja echt 11 uur!) college gehad over duurzame ontwikkeling van een niet al te inspirerende man. Er was twee keer ruimte voor pauze om te eten, afhaalchinees wel te verstaan.Vrijdag en zondag daarentegen waren erg leuk. Het is de bedoeling dat wij ongeveer zeven lessen gaan geven per klas over Sustainable Development. Normale lessen hier in China zijn vaak vrij saai en vooral gericht op het opdoen van kennis om je toets te halen. Onze lessen moeten een wat andere vorm krijgen. We moeten de lessen zo interactief mogelijk inrichten om de studenten zelf te laten denken en enthousiast voor het onderwerp te krijgen. Hiervoor hebben we tientallen verschillende spelletjes, filmpjes, dansjes of noem maar op gekregen om de lessen zo leuk mogelijk te maken. Ik denk dat het een enorme uitdaging wordt, maar ik heb er zin in! Uiteraard was er na de lessen nog tijd om wat gezelligs te doen, dus de Poolse Wodka, Chinese biertjes en Kazachstaanse chocolade zijn volop genuttigd. Tijdens de trainingsdagen kon ik het erg goed vinden met Sofie en een meisje uit Polen, Anna. Helaas zit ik nu niet bij hun op de school ingedeeld en dat vind ik erg jammer. Zeker omdat we hier een avondklok hebben en elke dag om 22.30 binnen moeten zijn. Maar goed, ik zie het wel, een nieuw avontuur wordt het sowieso!

Liefs, Kim

School: Camford Royal School

Address: Sitongbei, South Xiangshan RD, Haidian District, Beijing, China

Zip: 100093

Room: 420

'Uggs and downs'

Na een week rondhobbelen in Beijing heb ik weer genoeg voer verzameld voor een leuk verhaaltje. Want één ding is zeker: er gebeurt hier genoeg!

De afgelopen week heb ik vooral enorm de toerist uitgehangen. Omdat ik nog niet zeker wist of ik tijdens mijn stage wel in Beijing zou blijven wilde ik zoveel mogelijk zien van de stad. Just in case.. Vrijdag begon ik met een bezoekje aan de Chinese muur. Een twee-uur-durende autorit bracht ons naar Mutianyu, ten noorden van Beijing. Tijdens deze rit viel het me pas op hoe groot de stad is. Werkelijk waar: de(hoge) bebouwing hield maar niet op! Eenmaal de stad uit zagen de kleine dorpjes er gelijk een stuk pauperder uit. Het beklimmen van de muur heb ik lichtelijk onderschat (trap op, trap af, en steil!!) maar was prachtig. Na afloop heb ik voor het eerst van mijn leven gerodeld in een rodelbaan. Nooit gedacht dat dat moment suprême in China zou zijn.. Heerlijk toeristisch allemaal maar stiekem superleuk om gewoon keihard van die berg naar beneden te knallen.

Zaterdag was echt een superleuke dag! 's Ochtends zijn Sofie en ik op de fiets gesprongen om naar de metro te fietsen. Want ook al is het verkeer hier erg chaotisch: fietsen doet men hier volop! Na een pittige shopsessie in de morgen zijn we na de lunch naar het park van de Temple of Heaven gelopen. Wat een ware beleving! Het feit dat het weekend was en bovendien heerlijk zonnig bracht vele Chinezen naar het park. Wat ons opvalt is dat de Chinezen zich over het algemeen goed weten te vermaken en erg weinig gene kennen. In het park klonk dan ook overal muziek en waren de Chinezen heerlijk ongeremd aan het dansen. Voor ik het wist werd ik door een Chinees vrouwtje meegetrokken en stond ik op de zaterdagmiddag vrolijk mee te dansen. Dit tot hilariteit van andere Chinezen, die lachend toekeken en mij als een ware celeb volgden met hun fotocamera's. Verderop in het park stuitten we op meerdere koren, waarbij luidkeels gezongen werd en iedereen gewoon aan kon sluiten en mee kon zingen, rijen mensen die zaten te kaarten en verschillende groepen die ter ontspanning Tai Chi (o.i.d.) uitvoerden. De Temple of Heaven, waar het park dus eigenlijk om draait, heb ik maar overgeslagen. Daarvan zie ik er doorgaans genoeg hier.

Hoe zonnig en onbezorgd de zaterdag was, zo'n pechdagleek het zondag. Een dik pak sneeuw (alsof ik dit jaar niet genoeg sneeuw heb gehad?!) sierde de dag. Schoentechnisch gezien was ik hier niet geheel op voorbereid, dus hup.. op naar de markt en voor10 euro een paar Uggs aangeschaft waar ik de rest van de dag (en nu nog steeds) enorm blijmee was! We wilden eerst de CCTV tower van Rem Koolhaas bezoeken in het CBD. Volgensde reisgidsheeft Koolhaas het thema 'openheid en democratie' als commentaar verwerkt, met de bedoeling dat het iedere bezoeker vrij staat helemaal naar de top van het gebouw te gaan. Helaas, het mocht niet baten: een dik hekwerk en bewaakte poort maakten het onmogelijk om uberhaupt eenenigszins acceptabele blik te werpen ophet gebouw. Kwam waarschijnlijk doordat er nog meer gebouwd werd. We beslotenom dan maar naar het overdekte shoppingcentrum te gaan om even op te warmen.Na honderd keer verkeerd te zijn gelopen, kwamenwe tot de conclusie dat dit gewoon niet onze dag was en dat we hem maar beterkonden uitzitten in het hostel. Toen we terugkwamen bij het metrostation om het laatste stukje te fietsen, bleek als klap op de vuurpijl dat mijn (geleende) fiets er helaas niet meer stond.

Naast de tientallen tempels die ik voor mn gevoel al heb bezocht, ben ik gister, zoals het een waar SGPL'er betaamd, naar de Urban Planning Exhibition Hall geweest. De China-propaganda spatte ervan af: no air pollution in Beijing, attention for the environment, good water quality! 'Gelukkig' weten we beter. Bovendien bevonden zich in het museum verschillende maquettes, waaronder een van de hele stad. Dit was oprecht de grootste maquette die ik ooit in mn leven heb gezien! Echt geweldig. Tevens kregen Sofie en ikeindelijk een beetje een idee hoe de stad in elkaar zit. Het centrum, waar ons hostel zit, bevindt zich in het midden van de 1e ringweg. Hier vind je ook de Verboden Stad en oude straatjes. Afstanden binnen de 1e ringweg zijn al nauwelijks te voet af te leggen, zo groot als alles hier is. De stad heeft zich inmiddels uitgebreid tot aan ringweg 7: overal schieten de gebouwen uit de grond. Inmiddels weten we dat we tijdens de stage sowieso in Beijing blijven, maar dat Sofie en ik helaas wel gesplitst worden. Heel jammer, aangezien het echt supergoed klikt!

Ik voel me na een week al helemaal thuis in Beijing.Neemt niet weg dat ik af en toe nog steeds bizarre dingen tegenkom op straat: men eet hier niet alleen mét stokjes, maar ook alles (!) op stokjes, denk aan: aardbeien, maiskolven, worsten, sprinkhanen, slangen, zeesterren; stoplichten voor rechtsafslaand verkeer bestaangewoon niet,auto's, bussen en fietserd mogen ten alle tijden rechts afslaan wat het verkeer voor voetgangers een survival op zich maakt; overal lopen 'public safety volunteers' rond enzelfs als je de metro in wilt moet je eerst door de security check, het chinees is echt supermoeilijk: Sofie had weken geoefend op het zinnetje 'Ik heet Sofie' maar kreegtoen ze het uitsprakte horen: Oh jeeh, that means bus!;zowel tampons als deodorant kennen ze hier niet, verwoede zoektochten hebben tot op heden tot weinig resultaat geleidt..Ik heb mn eerste minute of fame ook al binnen. Toen ik op het Tian'anmen Square (Plein van de Hemelse Vrede) rondliep kwamen er vier Chinezen op me af gerend met de vraag of ik alsjeblieft met ze op de foto wilde! Hihi, echt grappig.

Ik heb inmiddels een Chinese simkaart aangeschaft: (86) 13161273715, alhoewel ik het gevoel heb dat contact met Nederland nog niet echt werkt..

Zaijian!

Liefs, Kim

Ik ben in Beijing!

Lieve allemaal,

Tijd voor een eerste verhaaltje op mijn weblog. Na drie dagen zenuwachtig thuis ronddwalen mocht ik dinsdag toch eindelijk in het vliegtuig stappen. Afscheid nemen is nooit leuk en ikmoest dan ook eentraantje wegpinken. Dit ontging de crew van Hello Goodbye niet, maar om nu nóg een keer afscheid te nemen en dat voor de camera ging me te ver.. Het maakte de situatie in elk geval wel wat luchtiger waardoor ik uiteindelijk met een glimlach en wat waterige oogjes door de douane ging.De emoties hadden nogeen voordeel: mijn vliegreis ging enorm snel. Voor ik het wist was ik in China!

Eenmaal in Beijing heb een taxi gepakt naar het hostel. Heerlijk relaxed, niet te groot, en midden in het centrum (alhoewel ik daar in eerste instantie geen idee van had). Ik ben gelijk op pad gegaan om hier in de buurt een supermarkt en pinautomaat te vinden. Een hele ondernemingals je geen Chinees kan lezen of spreken:drie uur later was ik weer terug. Uiteraard wel mét wat boodschapjes en geld.

's Avonds heb ik Sofie en Job ontmoet hier in het hostel en hebben we een biertje gedronken. Mijn eerste Beijing biertje smaakte bijzonder goed. Ten eerste omdat het gewoon lekker bier is, ten tweede omdat ik voor 0.6 liter 30 cent hoefde af te rekenen en ten derde omdat het heel goed klikte met Sofie en Job en dat toch wel erg leuk is op de eerste avond van een reis! Zij hadden al heel veel gezien en gedaan hier in de stad en hebben me alle in's en out's vertelt. Daarna zijn we een hapje gaan eten. Mét stokjes uiteraard, maar dat gaat me erg goed af. In het restaurantje kwam ik nog een meisje tegen dat ik bij de ambassade in Den Haag al had leren kennen dus zo hebben we met zn vieren een leuke avond gehad.

Vandaag heb ik lekker de toerist uitgehangen en ben ik naar de Verboden Stad geweest. Heel mooi! Het is vooral tempel na tempel en plein na plein, maar juist de grootsheid ervan maakt het erg indrukwekkend. Ik ben pas 30 uur in Beijing, maar heb nu al heel wat bizarre dingen gezien: alle verhalen over rochelende en spugende Chinezen kan ik alleen maar bevestigen: je ziet en hoort ze echt overal, speeltuinen worden hier niet alleen gebruikt door kinderen, integendeel: volwassenen spelen in grote getale pingpong, bordspelen of doen er hun dagelijkse fitnessoefeningen, bij gebrek aan luiers hebben veel kindjes gewoon een gat in hun broek en doen zo hun behoefte ergens op straat, erg bizar allemaal om zo te zien.

Ik vermaak me hier in elk geval nog wel even. Bedankt nog voor alle lieve smsjes, berichtjes en mailtjes!

Liefs, Kim, live vanuit Beijing

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Kim