Mijn eerste berichtje vanuit Vietnam! Ik ben inmiddels alweer 10 dagen aan het rondreizen met Nicolien in het noorden van Vietnam, en vergeleken met het relaxte Laos is dat een wereld van verschil! Rijen met toeterende scootertjes, drukke(re) steden, stenen huizen, (veel!) toeristen en zo nu en dan de elektriciteit die weer eens uitvalt. Of Vietnam mij al ‘gegrepen' heeft; daar ben ik nog niet helemaal over uit. Het landschap is prachtig, reizen met Nic supergezellig, maar de locals gooien voor ons een beetje roet in het eten.

De rit van Savannakhet in Laos naar Hoi An in Vietnam is er één die ik niet gauw zal vergeten. Volgens de Lonely Planet was Savannakhet ‘de ultieme hop-off place' naar Vietnam. Helaas, eenmaal aangekomen bleek de realiteit anders: een spookstadje eerste klas en geen enkele agency die mij een comfortabele bus naar Vietnam aanbood. Gezien mijn meeting met Nicolien zat er voor mij niets anders op dan de lokale nachtbus te nemen. Nu ben ik inmiddels een expert in de local buses, maar dit was toch wel één die ik niet snel weer zou nemen. Na een helse rit kwamen we om 01.30 bij de grens aan, terwijl deze pas om 07.00 uur openging. Maar aangezien niemand mij dit in het engels kon uitleggen, wist ik van niks, heb ik 2 uur op een matrasje gelegen, geen oog dicht gedaan, en de rest van de nacht uitgezeten op een plastic stoeltje. Voor het eerst in Azië voelde ik me niet veilig. Je snapt dat toen ik de volgende dag om 16.00 uur aankwam in Hoi An, en Nicolien met een biertje op me zat te wachten, ik zo blij was als een klein kind. Erg leuk om elkaar na vier maanden weer te zien! Hoi An is een klein pittoresk plaatsje aan de kust. Toeristen komen hier echter niet om louter lui om het strand te liggen, over de boulevard te struinen of te genieten van lokale specialiteiten: in Hoi An laat je kleren op maat maken, of je nu wilt of niet.. In de honderden kledingwinkels kun je vrijwel alles wat je maar wilt precies naar eigen wens laten maken, van maatpakken tot schoenen. Nic en ik wilden allebei ook wel iets laten maken en kozen uiteindelijk voor een tailor waar een knaloranje maatpak in de etalage stond. Leuk Vietnamees momentje was toen we de volgende dag even moesten wachten op de laatste afwerkingen van onze kledij, en het vrouwtje in de winkel voor ons begon te zingen, omdat ze ook altijd erg goed was in karaoke.. Zo vals als een kraai, één of ander boybandnummer, van begin tot eind: we hadden moeite onze lach in te houden. Het kleding op maat laten maken is mooi maar gevaarlijk, aangezien er zoveel keus is dat je alleen maar meer en meer wilt. Na een doos van 10 kilo naar huis te hebben gestuurd, besloten we dat het hoog tijd was om Hoi An te verlaten en ons onder te dompelen in de cultuur van Hue.

Hue is een kleine sfeervolle stad in midden-Vietnam, maar volgens menig backpacker niet meer dan 1 dag waard. We kwamen aan in een superleuk backpackershostel tijdens het happy hour (gratis bier van 5 tot 6!) waardoor we na 1 minuut nog steeds bepakt en bezakt met bagage én een biertje in onze handen besloten dat we Hue heel leuk vonden en 1 dag voor ons bij lange na niet genoeg was! Naast het ontmoeten van vele andere backpackers en het Nederlands elftal supporten genoten we de volgende dag tijdens een fietstocht door de stad van de buitenwijkjes en het leven op straat en beseften eens te meer dat we blij zijn met onze geografische bril! Net op het moment dat we besloten dat het eigenlijk te warm was voor een fietstocht en het misschien beter was om maar terug te keren naar het hostel, begon het te regenen en binnen twee minuten waren we compleet doorweekt! Lang leve het regenseizoen!

Via een dagtocht langs de Demilitarized Zone (de grens tussen het vroegere Noord- en Zuid Vietnam) reisden we door naar Hanoi en namen die-hard als we zijn diezelfde avond nog de tweede nachtbus op rij naar Sapa. Sapa is een klein plaatsje in de bergen in Noord-Vietnam. Volgens menig backpacker de ultieme highlight van Vietnam. Ik kan niets anders dan dit volmondig bevestigen: prachtig! En hoe kun je een omgeving bestaande uit bergen, rijstvelden en kleine dorpjes nu beter verkennen dan... op de motorbike! Mijn nieuwe verslaving is inmiddels ook overgeslagen naar Nicolien, en samen met twee Canadezen hebben we twee dagen rondgecrosst in Sapa. Een aantal kleine crashes maakten ons niet minder enthousiast: ik ben nog steeds fan!

But.. don't fuck with me!

Dat Vietnam een stuk welvarender is merk je gelijk: veel meer bebouwing, veel meer vervoer en vooral veel meer toeristen. Daarmee staat Vietnam lijnrecht tegenover het nog relatief ‘onondekte' Laos en is het meer een soort Thailand in de kinderschoenen. Niet alleen merk de je dit aan het grote aantal reisorganisaties die tours tot en met aanbiedt; ook de locals hebben door dat er aan toeristen veel geld te verdienen valt. Ik ben meer dan bereid om bij te dragen aan de lokale economie door koffie te bestellen, armbandjes te kopen en dat soort dingen, maar de onderhandelingstechnieken van de Vietnamezen gaan me te ver, zijn vervelend en gewoon niet leuk meer. Toen Nic en ik aankwamen in Hanoi wilden we graag naar het backpackershostel waar we al een kamer hadden geboekt. Je neemt hier dan geen taxi (China) of tuktuk (Laos) maar je gaat gewoon achterop de scooter zitten! Ik had mijn scootermannetje het visitekaartje van het hostel laten zien, waarop hij antwoordde met: Yes, I know, I know! Helaas werden we 10 minuten later gedropt bij een shabby klein guesthouse waar ‘hostel for backpackers' boven stond, hoogstwaarschijnlijk van ‘a friend' van hem. Verbouwereerd sprongen Nic en ik van de scooter, riepen hard don't fuck with me!, en kregen een verbaasde reactie: ‘Huh, you don't pay me?' Of voorbeeld nummer twee, toen we van Sapa terug naar Hanoi gingen. We hadden in Sapa een treinkaartje gekocht, en tevens een ticket voor een minibusje naar het treinstation. Eenmaal aangekomen bij het treinstation hielp onze chauffeur ons de backpacks uitladen, waarop hij zei: you pay money! Van ons lange betoog dat we het geld allang hadden betaald bij het bureau in Sapa wilde hij niks weten. Ons bonnetje waarop geschreven stond dat we twee buskaartjes betaald hadden griste hij uit onze handen, stopte het in zijn zak en foetsie, weg was ons bewijs. Op het moment dat Nic en ik besloten dat het misschien wel slim was om gewoon keihard weg te lopen, pakte de buschauffeur Nicolien haar backpack vast. Gelukkig zijn Nicolien en ik in dit soort situaties beide niet op ons mondje gevallen en blijken we een uiterst goed team in zelfverdediging. Nicolien sloeg hard naar achter met onze versgekochte baquetjes die helaas sneuvelden en ik kon met een goede ‘don't fuck with us!' uit de voeten. Opvallend is dat op zulke momenten er geen enkele Vietnamees op straat loopt die ook maar op of omkijkt en bereid is twee lieve Hollandse meisjes in nood een handje te helpen. Nee, het lijkt de normaalste zaak van de wereld om toeristen geld af te troggelen. Toen we al shakend en vol adrenaline in de trein zaten, waren we het erover eens dat we beiden behoorlijk klaar waren met Vietnam.

Maar goed, dat dit soort dingen overal voor kunnen komen beseffen wij ons ook, dus geven we Vietnam uiteraard nog een kans. Morgen gaan we drie dagen naar Halong Bay samen met een oude bekende... jawel: Joost Imhof (studiegenootje)! Voor de same same but different stories, zie nicolienvaneeden.reismee.nl!