In de backpackersscene worden tips over het wel en wee in Azië aan de lopende band uitgewisseld. Ga daar heen, en daar vooral niet. Ga in die stad naar dit hostel en bestel dit daar en daar. Tijdens mijn twee weken in Noord-Laos werd mij door veel mensen aangeraden om vooral niet te lang in het zuiden rond te hangen, want daar is toch niks te doen. En laat ik nou net twee weken Zuid-Laos op de planning hebben staan. Maar bij deze wil ik dat elke reiziger die heel Zuid-Laos skipt zichzelf voor zijn kop slaat: voor mij juist een hoogtepuntje!

In Vientiane heb ik mijn tijd een beetje uitgezeten (want daar was echt niks te doen!), al wachtend op Nederland-Denemarken, wat ik toch wel graag wilde zien. Beetje dobberen in het lokale publieke zwembad en een poging doen om wat te shoppen (maar zelfs dat was moeilijk, geen winkels..!). Samen met de engelse Sam heb ik zeer underdressed het NL elftal gevolgd om de volgende ochtend gelijk door te reizen. Van Vientiane ben ik verdergegaan naar Tha Khaek. Mijn bijbel die de Lonely Planet heet vertelde mij dat men hier vooral komt voor ‘the Loop', een driedaagse motortocht door het ‘echte Laos', met als klap op de vuurpijl een bezoek aan de Kong Lo cave. Dat leek me nou echt ultiem! Het nadeel van alleen-reizen is dat je dit soort tochten niet zo gauw in je eentje maakt (zeker ik niet aangezien mijn technische kennis wat betreft motoren echt nihil is) en dat ik eerst op zoek moest gaan naar andere backpackers. Maar zoals wel vaker gebeurt viel ik weer met mijn neus in de boter: om 19.00 uur kwam ik aan in Tha Khaek, en om 20.00 uur had ik 7 anderen gevonden om de volgende ochtend de welbefaamde ‘Loop' mee te starten. Aangezien ik nog nooit van m'n leven op een motorbike had gereden ontkwam ik de volgende ochtend niet aan een oefenrondje, maar na 5 minuten had ik het schakelen wel onder de knie en konden we vertrekken. Waar Tibet mijn China-hoogtepuntje was, zo is ‘the Loop' zonder twijfel mijn Laos-hoogtepuntje. Het was geweldig! Met zn achten gestart, met zn zevenen geëindigd (Caroline's motor was na een uur al gestolen..), ongeveer 450 kilometer gereden, variërend van 110 km/h knallen op het asfalt tot met 10 km/h hobbels en modder ontwijken, een keer of zeven pech gehad onderweg (maar zoals ik al zei: het geluk is aan mijn zijde, ik had nergens last van), slapen in kleine dorpjes, de zon onder zien gaan tussen de rijstvelden, de meest aardige locals ontmoet onderweg, kindertjes die bij het horen van het geluid van de motorbikes uit hun huizen komen rennen om ‘sabaidee' (hallo) te roepen, helaas een klein brandwondje op mijn been want de motor was iets heter dan ik dacht, en tot slot met een longtailboot 7,5 km door de Kong Lo cave varen: whaaa, supervet! Voor een sfeerimpressie verwijs ik naar de foto's.

Toen door naar Pakse. Gezien het feit dat ik zo in de ban van mijn motortocht was, kon ik het niet laten om nogmaals een dagje een motorbike te huren en het Bolavenplateau te ontdekken. Samen met twee Nederlandse meiden uit Groningen heb ik in één dagje een rondje gemaakt langs vier watervallen, koffieplantages en weer een boel mooie uitzichten. Leuk ‘local' momentje was toen we bij de fietsenmaker zaten (zij hadden een lekker band), een vrouwtje de brandwond op mijn been zag, wegsprintte en terugkwam met wat plantjes wat ze erop smeerde. Good, good! Gelukkig kreeg ik nog een zakje plantjes mee zodat ik nog even door kan gaan met smeren.

Aan het einde van mijn Laos-reis vroeg ik mij af: ‘Kan het leven nog chiller?' En ja, zelfs dat blijkt te kunnen! Mijn laatste bestemming in Laos werd Si Phan Don, ofwel de 4000 islands. Bij aankomst op Don Det ontmoette ik gelijk een Nederlands meisje en een Zwitserse jongen waarmee ik een bungalow deelde. Let wel: een houten hutje aan de Mekong, met eigen balkonnetje, twee hangmatten en een eigen badkamertje voor een recordbedrag van welgeteld 1 euro p.p.p.n. Naast de twee watervallen die ik heb gezien heb ik hier vooral helemaal niks gedaan. Ik had nog de speciale Irrawaddy-dolfijnen kunnen gaan bekijken die hier voorkomen, maar (ik durf het bijna niet te zeggen): daar had ik geen energie meer voor. In de hangmat liggen, slapen, eten, chillen: dat was het wel. Wat wel weer heel leuk en gezellig was, was dat ik op Don Det echt superveel bekenden tegenkwam die ik eerder ergens in Laos had ontmoet. Ik was van plan om vanaf Don Det naar Vietnam af te reizen, maar aangezien ik daar niet meer genoeg geld voor had, en er op het eiland geen pinautomaten aanwezig zijn, maak ik nu noodgedwongen een stop in Savannakhet. Vanavond neem ik vanaf hier de bus naar de grens met Vietnam! Na 22 dagen Laos ben ik weer helemaal klaar voor een nieuw land. Bovendien ontmoet ik morgen Nicolien (vriendinnetje uit Utrecht) waar ik erg naar uit kijk! Na de honderden korte en vluchtige contacten die je maakt lijkt het me een verademing om twee weken te touren met Nic. Tot in Vietnam!