Een update vanuit Lhasa, vanaf het dak van de wereld! Tibet was letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van mijn reis tot nu toe. Ik heb in één week zoveel gezien en zoveel gedaan. Beginnend in Lhasa, gehopt van klooster naar klooster. Daarna met de fourwheeldrive onder het genot van Tibetaanse volksmuziek door Tibet gecrosst. Ooit rivieren, zand, gras, rotsen en sneeuw in één oogopslag gezien? Ik wel! Het landschap is echt adembenemend mooi. Ik heb ongelofelijk back to basic geleefd: wat te denken van 5 dagen zonder douche? Elke dag vroeg opstaan om maar zo veel mogelijk te zien in korte tijd. Maar laat ik beginnen bij het begin. Mijn reis naar Tibet begon met een 35-uur durende treinreis van Shanghai naar Chengdu, welke ik me alleen maar kan herinneren als een ware hel. Dit kwam niet door de lange zit, rokende, rochelende of snurkende chinezen, maar door het feit dat ik boven een moeder met haar dochtertje sliep. Moeders was echt een draak, en heeft haar dochter letterlijk 35 uur lang geslagen. Een keer hoesten.. pats.. een voetstapje.. beng. Zo zielig! Mijn twee dagen in Chengdu waren daarentegen geweldig. Dat reizen in je eentje leidt tot ontmoetingen werd maar weer eens keihard bewezen: binnen een paar uur kende ik iedereen uit het hostel. Ik heb panda's gekeken, het grootste standbeeld van Mao in China bewonderd en nog even een voetbalwedstrijdje meegepakt (vrouwenvoetbal Azië Cup, Australie tegen Zuid-Korea). Voor de rust waren we voor Australië, maar aangezien het er op de Zuid-Koreaanse tribune veel gezelliger uitzag, hebben we na 45 minuten maar geswitcht en ons tussen de Zuid-Koreanen begeven.

Vervolgens tijd voor treinrit nummer 2: the advanced one. De Qinghai-Tibet railway is de hoogste treinreis ter wereld, en bracht me in 45 uur van Chengdu naar Lhasa. Momenteel is de situatie zo dat je Tibet niet in mag als individuele reiziger, maar dat je deel moet uitmaken van een groep. Via het hostel was ik in contact gekomen met drie anderen, en 50 mailtjes later waren we ‘een groep'. Ik had geen van allen ooit ontmoet voordat ik de trein in sprong, maar gelukkig klikte het supergoed! Dit keer was de treinreis geweldig: vodka uit waterflesjes drinken met een paar chinezen, een Italiaanse mama die ons continue van voedsel voorzag, per ongeluk bier in de baby's noodles gooien, en een eerste kennismaking met de Tibetaanse steppe vol met yaks.

In Lhasa ontmoetten we onze gids Namla en chauffeur Nima. Namla heeft zoals heel veel Tibetanen een groot deel van zijn leven doorgebracht in India, wat ervoor zorgde dat hij goed engels sprak. Hij is 24, heeft twee vrouwen, twee kinderen en 14 vriendinnen. Bovendien vertelde hij dat hij zijn baan als gids binnenkort opzegt om weer terug te keren als nomade, omdat daar simpelweg nou eenmaal meer geld mee te verdienen valt. Tja.. soms valt mn mond nog steeds open van cultuurverschillen. Na twee dagen in Lhasa heel veel over het boeddhisme te horen hebben gekregen (moet toegeven: ik snap er nog steeds weinig van) sprongen we de landcruiser in. Met een snelheidslimiet van 70 km/h over de Friendship Highway en met zn vieren op de achterbank niet altijd even comfortabel, maar ja.. daarvoor ben ik niet in Tibet.

De reis was prachtig, het landschap waanzinnig en we hebben ons uiterste best gedaan te integreren met de locals! Een avondwandeling in Gyantse leidde tot thee drinken (yakboterthee, blegh) bij een Tibetaans gezin. Vertederend hoe het zoontje van een jaar of 7 met open mond Claire's camera inspecteerde en honderden foto's maakte. Een van mijn reisgenoten, Gavin, was Amerikaan, en Amerikanen kunnen soms gek doen. Echter, soms doet een gekke Amerikaan de groep veel goeds. Bij aankomst in (old) Tingri zei Gavin: ‘Well hello, where are the horses?'. Het bleek een gouden grap, de volgende ochtend om 8 uur stonden er vier paarden voor ons klaar. Al galopperend over de Tibetaanse steppe, met de Mnt Everest op de achtergrond, kan ik niet anders dan bekennen dat ik overal kippenvel had. Zo mooi! Bovendien reden we na een uur door een dorpje waar de locals klaarstonden langs de weg met yakboterthee (bah) en lekkernijen als ontbijtje. Als klap op de vuurpijl nog even een nachtje meegepakt bij de Mount Everest Base Camp. Na een rit over stenen, rotsen en wegen die je nauwelijks wegen mag noemen, was daar het tentenkamp aan de voet van de Mount Everest. Na een heftige sneeuwbui besloten we toch de 4 kilometer naar boven te lopen om een mooi uitzicht op de Mnt Everest te hebben. Helaas leidde de bewolking ertoe dat we honderd foto's hebben genomen van de ‘verkeerde' Mount Everest, en we de volgende morgen wederom voor dag en dauw op moesten staan om toch nog een blik te kunnen werpen op ‘de echte'. De volgende morgen werden we vroeg gewekt door de tenteigenaresse: het was ijskoud, de lucht strakblauw en het uitzicht op de berg adembenemend mooi.

Na zeven dagen in Tibet kan ik zeggen dat het een prachtig stukje van de wereld is. De onderdrukking door de chinezen komt echter overal tot uiting. Overal waar je kijkt hangt de chineze vlag, en de checkpoints en het aantal keren dat ik mijn paspoort heb moeten laten zien zijn niet meer op twee handen te tellen. Mooiste checkpoint-momentje was absoluut de keer dat onze paarden ‘zogenaamd' niet meer wilden stoppen en we zo de chineze militairen passeerden. Zeker na de onrusten in 2008 zijn de chinezen aanweziger dan ooit, en in mijn ogen absoluut niet terecht.

Zeven dagen in Tibet waren back to basis: na Lhasa geen douche meer, nauwelijks internet en beperkt elektriciteit. Wederom doet me dat de kleine dingen in het leven meer dan eens waarderen. Ik vlieg morgen van Laos naar Kunming, om daar mijn laatste dagen in China door te brengen. Ik heb genoten, vond het echt een geweldig (en bizar) land, maar ben inmiddels klaar om een nieuw land te gaan ontdekken. Ik heb afscheid genomen van al mijn winterkleren (ik moet bekennen dat vooral het afscheid met mijn Uggs erg zwaar was, we waren zo'n goed team de afgelopen drie maanden) zodat mijn backpack helemaal zon-, hitte-, en zomerproof is: Laos, here I come!