Ni Hao!

De tijd vliegt: er is alweer 1 maand voorbij en ik heb het geweldig naar m'n zin hier in China! Ik heb weer zoveel gezien en zoveel gedaan dat het hoog tijd is voor een nieuw verhaal.

Laat ik beginnen bij het begin. De stage (reden waarom ik eigenlijk in Beijing ben) valt in het niet bij de dingen die ik hier doe. Hoewel de weinige lessen die we geven erg leuk zijn, zijn ze niet echt nodig. Voor de leerlingen is het meer een uurtje waar ze uiteindelijk geen toets over hoeven te maken. Ik heb inmiddels ook niet meer de ambitie om hier allerlei dingen te organiseren en wat bij te dragen, daar is de school veel te georganiseerd voor. De school zie iknu meer als thuisbasis waarvandaan ik door China kan reizen. Want inmiddels is bij mij ook het besef doorgedrongen dat dit land veel te groot is om in 3 maanden te zien. Daarom ben ik heel veel tripjes aan het maken enplannen om zoveel mogelijk te zien en te doen in de tijd dat ik een geldig visum heb.

De dagen dat ik in Beijing ben vul ik met uitjes naar de stad, tripjes naar parken en tempels of fietstochtjes. Alhoewel alle tripjes en attracties heel leuk en mooi zijn, vind ik de kleine dingetjes ‘op straat' nog het leukst. Zo ging ik op een dag op mijn fiets naar de school van Anna en Sofie, zo'n 40 minuten verderop. Eenmaal daar brak mijn ketting. Binnen no time stond er een Chinese vrouw naast me die me gelijk naar de fietsenmaker sleepte. De ketting was zo gemaakt en voordat ik er erg in had, had de vrouw de rekening (1 yuan, ongeveer 10 eurocent) al voor me betaald. Zo lief! Of als ik in mijn zeer gebrekkige chinees wat eten probeer te bestellen op straat en er allerlei mensen bij worden gehaald om mij te begrijpen en te vertalen, vind ik dat stiekem zo leuk! Naast alle kilometers in Beijing heb ik in de afgelopen weken ook al heel wat kilometers daarbuiten afgelegd, waarvan hieronder een verslag:

Tianjin & Shanhaiguan

Met Pasen ben ik een weekend naar Tianjin en Shanhaiguan geweest. Tianjin ligt 114 kilometer van Beijing af, maar is met de snelste intercity trein ter wereld (327 km/h) in een half uurtje te bereiken. Tianjin is echt een stad waar ‘the east meets the west'. Ik voelde me er helemaal thuis, wellicht geholpen door het feit dat Tianjin een stedenband heeft met Groningen. Met ruim 5 miljoen inwoners is Tianjin de zesde stad van China. Desalniettemin zijn de bezienswaardigheden op 1 hand te tellen. Ik had twee leraressen van mijn school zoenthousiast gekregendat ze graag mee wilden naarTianjin. Erg handig,want mijn Chinees laat nogsteeds te wensen over (heb 1 les gehadmet als resultaat dat ik kan zeggen dat ik van aardbeien hou..). We hebben veel door de stad gelopen, een kerk bezocht waar 'toevallig' net een paasmis bezig was en veel lekker chinees eten uitgeprobeerd op een marktje. 's Avonds hebben we eerst in een lokale backpackerbar biertjes gedronken ende waterpijp uitgeprobeerd. Daarna zijn we gaan dansen in een club.Toen Sofie en ik drinken gingen halen bij de bar zijn ons op de weg naar de bar drie glazen wodka aangeboden door verschillende mensen. Zo gaat dat blijkbaar in China.

De volgende dag bracht een vijf-uur-durende treinreis ons naar Shanhaiguan. De treinreis was weer een ware belevenis. Negen blanke koppen wekte de nieuwsgierigheid bij vele Chinezen, die om de beurt even een kijkje kwamen nemen en zoals gewoonlijk erop los klikten met hun fotocamera's. Op een gegeven moment moest ik naar de wc. Ik liep langs een vrouw die gelijk opsprong en mij haar zitplaats aanbood. Nadat er eerst weer een paar foto's werden gemaakt probeerde ik mijn weg naar de toiletten te vervolgen. Echter, de vrouw bleef zich er maar mee bemoeien en sleepte me mee helemaal naar het begin van de lange wachtrij. Naar mijn ‘No, I'll wait' werd niet geluisterd en zo kwam het dat uiteindelijk alle Chinezen het erover eens waren dat ik wel voor mocht. Bizar volk soms. Eenmaal aangekomen in Shanhaiguan bleek het hostel uit de LP niet meer te bestaan en moesten we op zoek naar een andere slaapplek. Zelfs in hotels moet je onderhandelen over de prijs. Gelukkig spreekt Brenton inmiddels enigszins mandarijn (hij komt oorspronkelijk uit Hong Kong, vandaar...), onze reddende engel van het weekend. We worden echt continue afgezet waar we bij staan: in winkels, op markten, in taxi's of bij toeristische attracties, overal! In Shanhaiguan wilden we graag naar de plek waar de muur in zee terecht komt, dus namen we een taxi. We werden afgezet bij een museum waar ons werd verteld dat we door het museum moesten lopen om bij de zee uit te komen. Compleet tegen onze zin in zijn we toch het museum doorgelopen op een tempo waarop je normaal de vierdaagse loopt, om aan het eind uit te komen bij... de parkeerplaats waar dezelfde taxichauffeur ons weer vrolijk op stond te wachten met een dikke grijns op zijn gezicht. Dit soort grapjes zijn wekelijkse praktijken en halen me inmiddels echt het bloed onder mn nagels vandaan, maar helaas.. je doet er niks aan. Toen we eindelijk maar toch bij de muur uitkwamen, bleek het nog tegen te vallen ook. Later op de dag zijn we naar een ander stuk van de Chinese Muur gegaan waar ik mijn tweede klim heb gemaakt! Wederom prachtig en goed voor de conditie. Mijn reisvirus en de hoeveelheid aan plaatsen die ik nog wil bezoeken hier in China zorgden ervoor dat ik op maandagavond thuis was van Tianjin & Shanhaiguan, op woensdagochtend om 07.45 (!) één les heb gegeven, en woensdagmiddag alweer in de nachttrein zat naar Xi'an.

Xi'an

Xi'an was in één woord geweldig! Of het kwam door de zon die volop scheen en ik daardoor ik mijn t-shirt rond kon lopen, door het fantastische hostel waar we voor 2 euro per nacht heerlijke bedden, welkomskoffie én welkomsbier hadden of door het feit dat de sfeer in de stad nog het meest doet denken aan Zuid-Europa weet ik niet, maar het was in elk geval een superleuk weekend! De number one must-see in Xi'an is natuurlijk het Terracotta leger. Hier werd mijn haat-liefde verhouding met toerisme flink op de proef gesteld. Het (verhaal achter het) leger is an sich best interessant en indrukwekkend. Het trekt alleen zóveel toeristen dat we echt in filevorming door een grote hal liepen waarbij iedereen als doel had de best foto te schieten. Hierdoor was het Terracotta leger, ook wel bekend als trekpleister van China, voor ons een grote teleurstelling. Ook de volgende dag, waarbij we een klim maakten op de Hua Shan Mountain, was het raak. De berg was prachtig, het uitzicht schitterend en de klim lekker vermoeiend (liefde!), maar zó toeristisch, busladingen vol chinezen waardoor we in polonaise omhoog liepen (haat..). De chinezen hebben gewoon erg goed door hoe ze ergens geld aan kunnen verdienen, en doen dat dan ook met vol overtuiging. Desalniettemin had ik het niet willen missen. De rest van de tijd hebben we gevuld met het bezoeken van de pagoda's, de Muslim Quarter, een wandeling over de stadsmuren, een pubquiz en het drinken van heerlijke biertjes in de bar! Het was top!

Laat ik nog wat vertellen over het eten hier in China. Over het algemeen ben ik helemaal verkocht: eten is echt heerlijk! Op de school krijgen we een twee keer per dag (eigenlijk drie keer, maar het ontbijt skip ik: rijst met vlees en zoetzure saus om 7 uur gaat me te ver..) een plaat met allerlei verschillende dingen erop. Vaak houdt dit in dat er zowel rijst als noodles als aardappels op te vinden zijn, net als kip en varkensvlees en veel verschillende soorten groente. En dat alles op 1 bord. In het begin even wennen maar het smaakt heel goed! Verder probeer ik vaak van alles uit bij verschillende kraampjes op straat. Gefrituurde garnalen op een stokje worden volledig opgegeten, dus met pootjes, kop en alles eraan, kan prima. De in plastic verpakte varkensneuzen heb ik maar even laten schieten, er zijn grenzen. Hilarisch genoeg heb ik in al die tijd nog geen nasi, bami, sate of kroepoek gegeten. Chinees eten heeft idd een beetje een andere invulling gekregen. Mijn aanpassingsvermogen stelt me zo af en toe ook wel eens op de proef. Zo zijn de toiletten soms niet meer dan wat gaten in de grond, zonder schotten of deuren ertussen. Vrouwen zitten gewoon naast elkaar en niemand kijkt er raar van op.

Ik vermaak me hier in elk geval nog wel even! De volgende trip staat alweer op het programma: Shanghai, here we come!

Liefs uit Beijing