Na een week rondhobbelen in Beijing heb ik weer genoeg voer verzameld voor een leuk verhaaltje. Want één ding is zeker: er gebeurt hier genoeg!

De afgelopen week heb ik vooral enorm de toerist uitgehangen. Omdat ik nog niet zeker wist of ik tijdens mijn stage wel in Beijing zou blijven wilde ik zoveel mogelijk zien van de stad. Just in case.. Vrijdag begon ik met een bezoekje aan de Chinese muur. Een twee-uur-durende autorit bracht ons naar Mutianyu, ten noorden van Beijing. Tijdens deze rit viel het me pas op hoe groot de stad is. Werkelijk waar: de(hoge) bebouwing hield maar niet op! Eenmaal de stad uit zagen de kleine dorpjes er gelijk een stuk pauperder uit. Het beklimmen van de muur heb ik lichtelijk onderschat (trap op, trap af, en steil!!) maar was prachtig. Na afloop heb ik voor het eerst van mijn leven gerodeld in een rodelbaan. Nooit gedacht dat dat moment suprême in China zou zijn.. Heerlijk toeristisch allemaal maar stiekem superleuk om gewoon keihard van die berg naar beneden te knallen.

Zaterdag was echt een superleuke dag! 's Ochtends zijn Sofie en ik op de fiets gesprongen om naar de metro te fietsen. Want ook al is het verkeer hier erg chaotisch: fietsen doet men hier volop! Na een pittige shopsessie in de morgen zijn we na de lunch naar het park van de Temple of Heaven gelopen. Wat een ware beleving! Het feit dat het weekend was en bovendien heerlijk zonnig bracht vele Chinezen naar het park. Wat ons opvalt is dat de Chinezen zich over het algemeen goed weten te vermaken en erg weinig gene kennen. In het park klonk dan ook overal muziek en waren de Chinezen heerlijk ongeremd aan het dansen. Voor ik het wist werd ik door een Chinees vrouwtje meegetrokken en stond ik op de zaterdagmiddag vrolijk mee te dansen. Dit tot hilariteit van andere Chinezen, die lachend toekeken en mij als een ware celeb volgden met hun fotocamera's. Verderop in het park stuitten we op meerdere koren, waarbij luidkeels gezongen werd en iedereen gewoon aan kon sluiten en mee kon zingen, rijen mensen die zaten te kaarten en verschillende groepen die ter ontspanning Tai Chi (o.i.d.) uitvoerden. De Temple of Heaven, waar het park dus eigenlijk om draait, heb ik maar overgeslagen. Daarvan zie ik er doorgaans genoeg hier.

Hoe zonnig en onbezorgd de zaterdag was, zo'n pechdagleek het zondag. Een dik pak sneeuw (alsof ik dit jaar niet genoeg sneeuw heb gehad?!) sierde de dag. Schoentechnisch gezien was ik hier niet geheel op voorbereid, dus hup.. op naar de markt en voor10 euro een paar Uggs aangeschaft waar ik de rest van de dag (en nu nog steeds) enorm blijmee was! We wilden eerst de CCTV tower van Rem Koolhaas bezoeken in het CBD. Volgensde reisgidsheeft Koolhaas het thema 'openheid en democratie' als commentaar verwerkt, met de bedoeling dat het iedere bezoeker vrij staat helemaal naar de top van het gebouw te gaan. Helaas, het mocht niet baten: een dik hekwerk en bewaakte poort maakten het onmogelijk om uberhaupt eenenigszins acceptabele blik te werpen ophet gebouw. Kwam waarschijnlijk doordat er nog meer gebouwd werd. We beslotenom dan maar naar het overdekte shoppingcentrum te gaan om even op te warmen.Na honderd keer verkeerd te zijn gelopen, kwamenwe tot de conclusie dat dit gewoon niet onze dag was en dat we hem maar beterkonden uitzitten in het hostel. Toen we terugkwamen bij het metrostation om het laatste stukje te fietsen, bleek als klap op de vuurpijl dat mijn (geleende) fiets er helaas niet meer stond.

Naast de tientallen tempels die ik voor mn gevoel al heb bezocht, ben ik gister, zoals het een waar SGPL'er betaamd, naar de Urban Planning Exhibition Hall geweest. De China-propaganda spatte ervan af: no air pollution in Beijing, attention for the environment, good water quality! 'Gelukkig' weten we beter. Bovendien bevonden zich in het museum verschillende maquettes, waaronder een van de hele stad. Dit was oprecht de grootste maquette die ik ooit in mn leven heb gezien! Echt geweldig. Tevens kregen Sofie en ikeindelijk een beetje een idee hoe de stad in elkaar zit. Het centrum, waar ons hostel zit, bevindt zich in het midden van de 1e ringweg. Hier vind je ook de Verboden Stad en oude straatjes. Afstanden binnen de 1e ringweg zijn al nauwelijks te voet af te leggen, zo groot als alles hier is. De stad heeft zich inmiddels uitgebreid tot aan ringweg 7: overal schieten de gebouwen uit de grond. Inmiddels weten we dat we tijdens de stage sowieso in Beijing blijven, maar dat Sofie en ik helaas wel gesplitst worden. Heel jammer, aangezien het echt supergoed klikt!

Ik voel me na een week al helemaal thuis in Beijing.Neemt niet weg dat ik af en toe nog steeds bizarre dingen tegenkom op straat: men eet hier niet alleen mét stokjes, maar ook alles (!) op stokjes, denk aan: aardbeien, maiskolven, worsten, sprinkhanen, slangen, zeesterren; stoplichten voor rechtsafslaand verkeer bestaangewoon niet,auto's, bussen en fietserd mogen ten alle tijden rechts afslaan wat het verkeer voor voetgangers een survival op zich maakt; overal lopen 'public safety volunteers' rond enzelfs als je de metro in wilt moet je eerst door de security check, het chinees is echt supermoeilijk: Sofie had weken geoefend op het zinnetje 'Ik heet Sofie' maar kreegtoen ze het uitsprakte horen: Oh jeeh, that means bus!;zowel tampons als deodorant kennen ze hier niet, verwoede zoektochten hebben tot op heden tot weinig resultaat geleidt..Ik heb mn eerste minute of fame ook al binnen. Toen ik op het Tian'anmen Square (Plein van de Hemelse Vrede) rondliep kwamen er vier Chinezen op me af gerend met de vraag of ik alsjeblieft met ze op de foto wilde! Hihi, echt grappig.

Ik heb inmiddels een Chinese simkaart aangeschaft: (86) 13161273715, alhoewel ik het gevoel heb dat contact met Nederland nog niet echt werkt..

Zaijian!

Liefs, Kim