Negen weken Beijing zitten er op! De tijd is omgevlogen en ik vond het geweldig om twee maanden ‘inwoner' te zijn van een stad met achttien miljoen inwoners. De grootsheid van Beijing kan ik nog steeds niet bevatten. De stad is zo groot en lijkt met de dag groter te worden: er wordt zoveel gebouwd! Kwam ik hier twee maanden geleden aan op de school over een klein weggetje met gaten en kuilen, nu is het compleet geasfalteerd. De fietsenmaker waar ik een maand geleden mijn fiets liet repareren, foetsie.. Vorige week zat ik lekker met een latte te chillen in een trendy barretje in de wijk Gulou, hoor ik vervolgens dat de wijk (=oude hutong) elk moment tegen de vlakte kan gaan om plaats te maken voor nieuwe winkel- en kantoorgebouwen. Wanneer? Dat weet niemand. De Olympische Spelen hebben echt een gigantische invloed gehad op de stad (en ver daarbuiten overigens). Nog steeds vind je overal op straat verwijzingen naar Beijing 2008. Dat de stad erg vervuild is kan ik desalniettemin alleen maar beamen door middel van een mooie quote. Ik: Are you going on a holiday in the summer? Student: Yes, to Dalian. Ik: Why do you want to go to Dalian? Student: Because of the clean air.. Twee maanden in Beijing hebben me de kleine dingen in het leven doen waarderen: zacht bed (hmm), schone lucht (heerlijk), toiletten mét deur (luxe!) en het in staat zijn om een kaart te lezen (mijn mede-trainees zijn dat duidelijk niet..). Maar goed, tijd voor afscheid. In de laatste week heb ik met mijn drie mede-trainees nog een laatste tripje gemaakt naar Pingyao, een klein oud stadje in de Shanxi Province. Pingyao was vroeger een belangrijk financieel centrum, maar nu vooral bekend omdat het centrum erg goed bewaard is gebleven. Je hebt dan ook meer het gevoel rond te lopen in een openluchtmuseum, dan dat je ergens in het binnenland van China bent. Er is me één ding duidelijk geworden: ‘the Dutch are everywhere', werkelijk waar: overal Nederlanders! Terug in Beijng op de laatste avond halsoverkop nog snel even een pekingeendje naar binnen gewerkt (had ik nog niet gegeten, maar ik ben fan!) en de Bird's Nest by night gezien. Ik ben helemaal klaar voor part II: me, myself and my backpack!

Samen met Brenton en Ana ben ik eerst met de nachttrein naar Hangzhou gegaan. Hangzhou is echt een supermooie stad met veel groen en bomen. In het midden vind je een groot meer en daarom heen gebeurt het! Links theeplantages en natuur, rechts het CBD met winkels en kantoren: voor ieder wat wils. Waar ik op mijn beurt meegesleept werd van thee- naar zijdemuseum, mochten Ana en Brenton daarna met mij mee naar de Urban Planning Exhibition Hall (blijft met stip mijn favoriet!). Helaas was deze in Hangzhou alleen in het chinees, en ben je na het kijken van wat plaatjes al snel uitgekeken.

Vervolgens Shanghai: wat een wereld van verschil! Ben ik nog steeds in China? Ik zou je geloven als je me zou vertellen dat het niet zo was. Groot, georganiseerd maar bovenal modern! De skyline is prachtig, en die hebben we dan ook van alle kanten bekeken. Verder heerlijk gestruind door de French consession, naar een geniaal museum (Poster Propaganda Museum, in de kelder van een flat, onvindbaar, maar gaaf!) geweest en uiteraard de Urban Planning Exhibition Hall weer aangedaan (mét maquette!). Vandaag hebben we tien uur lang rondgehobbeld op de World Expo. Alhoewel ik vanochtend lichtelijk teleurgesteld was na een bezoek aan het Nederlandse Paviljoen, maakte een bezoek aan ‘Azie' alles weer goed. Gezien het feit dat de rijen bij de ‘bekende' paviljoens kilometers lang waren, heb ik me meer dan vermaakt met de minder bekende staten. Wat te denken van Noord-Korea (o.d.z. Paradise for People), Iran, Myanmar en zelfs Palestina (o.d.z. Jeruzalem: City of Peace). Ironisch genoeg was het paviljoen van Irak gesloten. Tevens grijpen de chinezen nog steeds elke kans aan om met een westerling op de foto te gaan, en werd ik ook vandaag weer 20 keer aangesproken en op de foto gezet.

Morgenmiddag ga ik dan toch echt afscheid nemen en in mijn eentje verder reizen. Eerst 35 uur in de trein naar Chengdu, om vervolgens een dag later nog eens 40 uur verder te treinen naar Lhasa, Tibet!