Er zijn alweer bijna twee maanden voorbij van mijn tijd hier in Beijing, en dat betekent dat ik nog maar 1 weekje te gaan. Not two, not three, just one, ONLY ONE (inside joke). De tijd vliegt echt voorbij en het leven hier wordt met de dag chiller. De door Sofie ontworpen uitspraak ‘Ich bin ein Beijinger' lijkt dan ook steeds meer van toepassing te zijn. Dagen worden gevuld met chillen in het park, feestjes all over the place en de restanten ‘toeristische attracties in Beijing' afstrepen. Bovendien verbaas ik me er nog steeds over hoe snel je een netwerkje opbouwt in een vreemde stad. Lig je een dagje te chillen in een rustig hoekje van het park van de Temple of Heaven, kom je een bekende tegen... Ga je de volgende dag naar een muziekfestival, kom je nog meer bekenden tegen! Mag misschien vanzelfsprekend klinken, na 8 weken wonen in een stad met 18 miljoen inwoners denk ik daar inmiddels anders over. Ook de sfeer in ‘onze' groep is leuk: (woord)grappen over Sustainable Development zijn niet meer aan te slepen en de iedereen ziet op tegen het afscheid nemen.

Vorige week vrijdag waren we uitgenodigd voor Larry's birthday party. Larry is een computerleraar op onze school en beloofde ons een avond die we ons nog lang zouden herinneren. Aangezien onze school net buiten de vijfde Ringroad ligt, waren we weer genoodzaakt om een hostel te boeken in de stad. Ana moest haar paspoort op de school inleveren voor visumverlenging (zoals ik al zei: drama) en had dus niet de juiste papieren om in het hostel in te checken. Brenton's chinees zorgde er uiteindelijk voor dat we toch met z'n allen in konden checken. Het verjaardagsfeestje ergens in een kamertje op een universiteit was leuk, de club erna geweldig, mede mogelijk gemaakt door Anna's vier-uur-durende-paaldans-performance. Echter, China zou China niet zijn als er toch niet nog even iets ‘geks' gebeurde, en dus werd Ana bij thuiskomst om 03.00 's nachts alsnog geweigerd in het hostel... Na een ellenlange discussie mocht ze toch blijven, tot 05.30, rare chinezen..

Tevens was er vorige week een ‘belangrijke' dag op de stage: de Global Village. Niet iets waar we naar uitkeken, aangezien de communicatie zó bizar slecht was, dat het plan elke dag veranderde en we dus op de dag zelf nog steeds geen idee hadden wat we precies moesten doen.. We moesten in elk geval iets vertellen over onze eigen home countries. Dat resulteerde in een middagje knippen en plakken en binnen no time lag er een prachtige Holland poster op de vloer. De organisatie van de Global Village was ongeveer net zo slecht als de communicatie ervoor. Na wat niet-ingestudeerde Aiesec-dansjes (oh, kennen jullie die niet?) werd onze show aangekondigd, waarop wij onze werkbrauwen fronsden en vroegen: uhmm, welke show? Maar ach, er was een gitaar, en er was Ana, dus improvisatie ten top en we hadden een show. Ook de studenten moesten iets voorbereiden. Mijn Junior 1 klas had met enige hulp het liedje Lullaby ingestudeerd en mijn Senior 1 klas verbaasde iedereen met een geweldige playbackshow waarover nog lang nagepraat werd. Na afloop heb ik nog Hollandse dropjes uitgedeeld, waarvan de reacties als volgt waren: Do you really eat this? Is this some kind of medicin? Enige navraag leerde dat de studenten zich Holland nu vooral herinneren als ‘the country with the bad candy'.

Afgelopen donderdag was ik jarig (bedankt voor de vele felicitaties!!), en zoals ik in Nederland nooit een groot verjaardagsfeest hoef te geven vanwege koninginnenach, zo was ik ook hier weer onder de pannen. Want waar kun je je verjaardag in het buitenland nou beter vieren dan op de de Nederlandse ambassade? Enigszins overdressed ging ik met een oranje sjaal samen met Sofie naar de ambassade voor de koninginnedagreceptie. Alhoewel de zwarte pakken domineerden, was het een memorabel feestje. Plenair het Nederlandse volkslied zingen, maar vooral: de rode wijn werd continue bijgevuld en de schalen sauzijnenbroodjes, bitterballen en kaas kwamen zeer gelegen! Helaas was de ambassadeur himself niet aanwezig, i.v.m. de opening van de World Expo in Shanghai. Om 9 uur leidde de afterparty naar een Russische club, die absoluut niet voor herhaling vatbaar is.

De rest van het weekend werd uiteindelijk het beste weekend in Beijing ooit! Vrijdag uitbrakken tussen het industrieel erfgoed in het 798 Art District, zaterdag chillen in het park en 's avonds in een hutong op een dakterrasje nog heerlijk drankjes drinken en zondag naar het Beijing Midi Music festival: vier podia met chinese en internationale rockbands, heerlijk zonnetje, veel mensen, het was een sublieme dag! Mijn lieftallige moeder vroeg mij laatst hoe het was ‘aan de andere kant van de wereld'. Daarmee doelde zij niet op het spreekwoordelijke ‘het verre oosten', maar op de wereld van ‘bovenaf' waarin ik eens niet de kleinste ben. Nu valt het over het algemeen wel mee en voel ik me nog steeds niet echt groot hier in China, tot vandaag. Op het festival hoefde ik voor het eerst niet een uur lang te springen in de menigte om iets te kunnen zien, maar kon ik zowaar over wat mensen heen kijken: machtig gevoel! Er bleek ook een Nederlandse band op te treden (Ming's Pretty Heroes), waarvan de zangeres niet geheel toevallig ook het Wilhelmus inzette op de koninginnedagreceptie op de Nederlandse ambassade. Anyway, het was geweldig!

Nog zeven lessen en één tripje voor de boeg en dan zit Beijing er alweer op. Jammer, maar ook heel erg veel zin om te gaan reizen!

Veel liefs uit Beijing!