Hallo lieve allemaal!

Het is weer tijd voor een nieuw avontuur van mijn leven hier in wereldstad Beijing! Voor de verandering heb ik dit keer geen verre tripjes gemaakt, maar ben ik er op uit gegaan in eigen stad. Ik kan immers niet terugkomen na twee maanden Beijing zonder in staat te zijn om de chillste barren en vetste clubs te noemen. Laat staan het Olympisch stadion of de vele tempels niet van binnen te hebben bekeken.. Bovendien hebben we het hier op school ineens ‘druk'. Soms vergeet ik even dat ik hier eigenlijk voor een stage ben door de luttele uren waarop we werken, maar het is uiteraard leuk om wat meer projectjes op de school te doen. Zo organiseren we volgende week een Global Village en geven we Engelse les aan wat meisjes van de pianoschool.

Waar ik van tevoren vaak voor gewaarschuwd was ondervind ik nu zelf ook: communicatie met chinezen is een vak op zich. Voor een georganiseerde Hollander is het even wennen dat alles maybe tomorrow (of variaties als maybe next week, maybe later, of gewoon maybe) is. Ook aiesec doet hier goed aan mee, door ons voor alle activiteiten hooguit twee dagen van tevoren op de hoogte te stellen. Bovendien moeten we maandag een Global Village organiseren voor al onze studenten. Dit houdt in dat we een middag lang een presentatie over ons land moeten geven, dansjes, kleding etc. Bovendien moeten ook de studenten zelf een land kiezen en ons daarover vertellen. Tot vorige week wist ik niet eens wat een Global Village was.. En aangezien we geen les meer hadden met onze klassen, moesten we de studenten in de wandelgangen even vertellen dat ze een presentatie moeten voorbereiden. En tal van andere voorbeelden: zo stond ik op een woensdag braaf te wachten voor de yogales, bleek deze verschoven te zijn naar donderdag. De week daarop stond ik donderdag paraat, was de les woensdag al gegeven.

Het leuke aan reizen is dat je zoveel mensen leert kennen, de meest interessant gesprekken hebt en soms ook bijzondere contacten op doet. Zo leerden we in de eerste week Jon kennen, een Amerikaan die ook via aiesec een stage loopt. Jon werkt en woont in het Hilton hotel en hielp mee met een educatieproject over het milieu en wildlife op een basisschool, uiteraard volledig gesponsord door het Hilton hotel. Jon wist dat wij niet veel te doen hadden op onze school en zodoende nodigde hij ons uit om mee te helpen met het project. De dag van het project knutselden we een uur van tevoren even snel een spel in elkaar (zoals ik al zei: alles gaat hier lekker last-minute) voor 200 basisschoolkinderen. Na een superluxe, uitgebreide, lekkere, westerse (gratis!) lunch gingen we naar de school. Het was super! Omdat de kinderen een knuffeltje kregen als ze ook maar iets zeiden waren ze allemaal heel actief en deden ze met alles goed mee. Ons spel viel in de smaak waarop we werden uitgenodigd om de week erop mee te gaan naar de dierentuin. Op woensdagochtend om 9 uur stonden we in de dierentuin, maar na 3 uur zoeken en 25 telefoontjes konden we de groep nog steeds niet vinden en hebben we zelf maar rondgekeken.

Ook dit keer zijn de Chinese taxichauffeurs weer een speciale vermelding waard. Wat te denken van de keer dat onze taxi een lekke band had en de taxichauffeur gewoon vrolijk doorreed. Of de keer dat wij weigerden om het vierdubbele te betalen voor het taxiritje (vrij logisch lijkt mij) en de taxichauffeur weer een kwartier terug reed naar ons beginpunt om ons er daar uit de schoppen. Als klap op de vuurpijl kwamen gister toen Brenton en ik uitstapten uit onze (illegale) taxi vijf politiemannen op ons afrennen die alleen chinees spraken. Ze vroegen onze paspoorten, naam, telefoonnummer etc, die wij uiteraard weigerden te geven, wat resulteerde in een minutenlange discussie zonder dat iemand ook maar begreep wat de ander zei. Achteraf bleek dat ze alleen getuigen nodig hadden om de illegale taxichauffeur op te pakken, maar ja.. haal die boodschap maar eens uit een spraakwaterval woorden waarvan je er geen een begrijpt.

Tot slot ben ik vorig weekend voor het eerst uit geweest in Beijing! Door onze avondklok en de reistijd naar de school hebben we maar een hostel geboekt in de barstreet. Dit beviel uiterst goed en is voor herhaling vatbaar! Verder ben ik mijn reisplannen verder aan het vormgeven. Na mijn stage ga ik eerst naar Shanghai (World Expo Ticket inmiddels in the pocket!) en vanaf daar richting het westen: Tibet! Verder kom ik nu langzaam in de horrorperiode die visum verlengen heet, maar ik ben nog vol goede moed. Hopelijk lukt het want ik wil graag nog in China blijven: het is fantastisch!

Tot de volgende keer!

X Kim